Itziar's profileItziarazoPhotosBlogLists Tools Help

Itziarazo

Ante ustedes pedacitos del corazón de la Hada Cascabel del cabello de oro

Gracias por visitar chic@s, me hareis muy feliz si dejais un comentario antes de iros.... Y recordad: "Jamás sabes el bien que puedes hacer con una sonrisa" Cuidaros e bicos pra tod@s

Photo 1 of 15
More albums (42)
 
2/7/2010

Tot arriba, tot passa, però allò nostre és passar...

I va arribar.... allò que mai creuria que arribaria... eixe "benvinguts futures mestras", eixe, "hola, benvingut", i eixe... "Fins promte, gràcies per tot"....

No amanecia quant l'habitació començava a desllitar-se... les 5.30 marcava el rellotge... i encara que no es volia hi havia cert aire d'aprofitament, de nostalgia, de saber què és allò que estava molt aprop  i no es volia aceptar... el temps s'acabava... i ho sabíem...
Maleta per ací, maleta per allà, això no cap, crida un taxi, baixa a recepció, coses a fer, hora del vol... Tot qüestions tècniques per no pensar en res....
Al final, vulgues o no... tot arriba i corrent corrent, T1 amunt... i des del megafon ix el missatge de: "Vol... FR 8538 destinació Santiago embarquen per la porta 21"
-Oh, no ... perquè? ja no hi ha temps- es diuen creueats els nostres ulls.
Acomiadament conclós en un "Adeu no, és un Fins promte i ho saps" i respós per una afirmació...

Encara continua sent de nit... el temps passa però el rellotge no es mou... a les 7.30 ixirà l'avió... però ¡amb cura que tambè el bus!
7.05h
7.10h
7.15h
L'aeroport es fa xicotet... No hi ha lloc que no haja pisat, no haja persona que no hi haja preguntat per un petit buit per veure eixir eixe avió... però la respota sempre ha sigut negativa...
7.20h
7.25h. Ix al carrer... els guardes de seguritat es pregunten què farà aquesta xicona soleta per aquestos llocs oscurs....La resposta no era molt complexa... doncs buscava la pista... o algun cantó on poguera veure eixe despegament... aixe avió... perquè ara... tots els avions eran TU.
7.27h...Corrent busque l'autobus perquè veig que comença a arrencar i no vull perdre-lo, però tampoc no vull montar... Sense poder veure eixe avió... Resignada, puje al bus, em sente i mire per la finestra... a l'horizont es veu una claror... una linia xicoteta de l'amanecer... El día comença per a tots, encara que porte ja vàries hores en peu.

Uns minuts més tard, plena de tristor, melancolia i fàstic per no poder veure realitzar la meua il·lusió, torne a mirar encabotadament, eixe avió hauria d'eixir en qualsevol moment... i així va ser... pel costa contari vaig veure les llums volants... de l'únic avió que eixia a eixes hores tant enjornes.
Tot era poc... de fons, una musiqueta:

"Todo pasa y todo queda, pero lo nuestro es pasar. Pasar haciendo caminos, caminos sobre la mar... Nunca busqué el éxito... (...) golpe a golpe, verso a verso..."

El moment fugaz...va passar i tot va a trnar a una normalitat en un món inmens... el meu ... mentres tothom tornava de festa o començava el seu dia... i jo... començava també però l'acomiadament.. de tot allò que havia sigut el cap de setmana...

Besets a tots... Rosa roja

1/24/2010

Can I hold you one last..... time

Can I hold you one last.... time....NotaNota
Canto, me viene esta canción a la mente, cual cancioncilla inconsciente para expresar involuntariamente cómo uno se encuentra...
Es una pieza de "The kooks" "One last time"... una canción que ya añadí a la categoría de Canción-Poesía, pero que también se puede encontrar en goear.com o youtube.com.

Todo para un día que va acorde conmigo, es domingo, levanté tarde, casi cuando comenzaba a anochecer. Está lloviendo, y no invita a salir... además de los numerosos trabajos a hacer...

Me siento en el estudio, procedo a comenzar.... y recuerdo... Hoy, es... 24 de enero de 2010, quedan varias horas para que llegue mi primer aniversario... pero no precisamente feliz, pues el "primer aniversario de soltera" como yo lo llamo. Es decir, hoy se cumple un año desde que Sergio me dejó.... justamente  las 23.30 de la noche... La nostalgia me invade... y soy incapaz de concentrarme en algo serio... y resultaría positivo poder hacerlo...

La ansiedad crece por momentos, son varias semanas las que los suspiros son cada vez más continuos y más fuertes... no sé dónde voy a llegar... Mañana iré a por flores de bach .. y espero no volver a romperlas... >_< Calman y equilibran bastante...
Cuándo acabará este miedo a vivir?


Besines, hasta pronto....Rosa marchita



1/22/2010

I miss.... i can't say, I dont have to say... I miss you

Perquè no tot ha passat... i avui continua sent ahir.... i anteahir... i tot com fa un any ja.... UN ANY JA....

I MISS YOU

To see you when i wake up is a gift
i didn't think could be real
to know that you feel the same as i do
is a three fold utopian dream
you do something to me that i can't explain
so would i be out of line if i said
i miss you
I see your picture
i smell your skin on the empty pillow next to mine
you have only been gone 10 days
but already im wasting away
i know ill see you again
weither far or soon
but i need you to know
that i care
and i miss you
Simple Plan
I el fet més trist és quan pronuncia la frase de "encara et vull, xicoteta...però no puc".....En fin...
 
1/8/2010

Sorpresa... de andar por casa...

La vida... es lo que es...
no le pidamos mas de lo que merecemos...
Tenemos 2 opciones...
o agradecer cada pequeña cosa que tenemos...
y ser felices (medianamente felices por nuestra inconformidad...)
o estar en un constante quejido..
que nos lleva a la más tremenda amrgura.

Ya habreis deducido cuál es la más inteligente no?

Hay momentos en los que uno lo tiene todo...
se lleva bien con los padres, va bien en los estudios...
o incluso acaba de acabar la carrera...
tiene amigos k le aprecian... y sin embargo...
anda cabizbajo y repensando todo el día...

En esos momentos... donde no tienes donde mirar...
levanta la cabeza... todo puede cambiar...


Hoy me pasó algo curioso... descubrí algo más de una persona que la creia completamente adversa a mí...de ese tipo de personas k intuyes que no te van a caer bien pork su trato es el k no te esperas hacia ti ... y eso me pasó hoy... pero anteriormente... me he ido llevando sorpresas y hoy... esas personas.. forman parte significativa en mi vida...
No soy católica, ya lo sabeis, mi religión es otra... (de cuna en galicia, por cierto =) ) pero, en estos casos se dice que "Dios aprieta, pero no ahoga..." y creo que tiene razón... en los momentos malos siempre pone una lucecita... para ayudarnos... y si somos perspicaces... y nos cogemos a ella.. podemos ir avanzando en el camino más ligeramente ... o por lo menos... más sólidamente. No sé...


Siempre recalco a la gente que mire sus pekeñas cosas diarias... y al hacerle preguntas simples de sus vidas... quedan callados...

Bueno .. nada más... espero que hayais reflexionado algo conmigo... y ...

¿De qué color son las paredes de los edificios de tu calle??
o... ¿de qué color son las flores o los frutos del árbol que hay delante de tu casa?


Quizás tengas que levantar la cabeza hacia el cielo, más a menudo... Guiño
Besines chicos....

11/17/2009

Y tan alegre que parece...

Qué es esta soledad que me invade? Este sentimiento de que mi vida ya no tiene sentido... como diría la gente de pueblo... "Tengo hecha la picha un lio"

Y tan alegre que parece...

Todo era fácil y bonito
Qué es? un ruido
Todo se tambalea...
Nos sentimos mal...
Es relativamente normal sentirte mal...

Experiencia
Fallo
Intento
Fallo....
Intento fallido
¿Qué queda?
Recuerdos hadados,
intangibles e inaplicables....

De fondo...
 una música nostálgica...

Un cuarto en penumbra
y tú ... enmedio
sola...
gacha....

Así me siento...
por delante por atrás...
Y por más que lleno el mar...
no encuentro consuelo.

¿Qué pasará?
Rositas al mar...
Y tan alegre que parece....


EstrellaHasta siempre...Arco iris


8/28/2009

Un defecto en la mujer

(A pesar de k no soy católica... es bonita la historia)

Un defecto en la mujer


Para cuando Dios hizo a la mujer... estaba en el 6º día de trabajo de horas extras.
Un ángel apareció y le dijo: ¿Por qué pones tanto tiempo en esta obra?
Y el señor contestó: ¿Has visto mi hoja de especificaciones para ella?
-Debe ser completamente lavable, pero no ser de plástico.
-Tener más de 200 piezas movibles, todas cambiables.
-Ser capaz de funcionar con una dieta de cualquier cosa y sobras.
-Tener un regazo que pueda acomodar a 4 niños a la vez.
-Tener un beso que pueda curar, desde una rodilla raspada hasta un corazón roto y lo hará todo con sólo 2 manos.

El ángel se maravilló de los requisitos.
"Solamente 2 manos... Imposible" pensó asombrado.
-Y este es el modelo estandar, solamente? Es mucho trabajo para un día... Espera hasta mañana para terminarla.- Añadió el ángel.
-No lo haré- Dijo el creador-Estoy tan cerca de terminar esta creación que es la favorita de mi propio corazón. Ella se cura sola cuando está enferma. Y puede trabajar días de más de 18 horas.

El ángel se acercó un poco más y tocó a la mujer.
- Pero la has hecho tan suave...
-Es suave- Dijo El señor- pero la he hecho también fuerte. No tienes ni idea de lo que puede aguantar o lograr.
-¿Será capaz de pensar?- preguntó el ángel
Dios contestó: No solamente será capaz de pensar, sino también de razonar y negociar

El ángel, entonces, notó algo y alargando la mano, tocó la mejilla de la mujer...
-Señor, parece que este modelo tiene una fuga...- añadió el ángel- Te dije que estabas tratando de poner demasiadas cosas en ella.
-Eso no es ninguna fuga... es una lágrima- lo corrigió el Señor.
-¿Para qué es la lágrima?-preguntó el ángel.
Y Dios dijo: Las lágrimas son su manera de expresar su pena, su dicha, su desengaño, su soledad, su amor, su sufrimiento y su orgullo.


Esto impresionó mucho al ángel: "Eres un genio, pensaste en todo, Señor. La mujer es verdaderamente maravillosa".
-¡Lo es! La mujer tiene fuerzas que maravillan a los hombres-respondió el creador- Aguantan dificultades, llevan grandes cargas, pero tiene felicidad, amor y dicha.Se ríen cuando quieren llorar. Lloran cuando están felices y ríen cuando están nerviosas.
Luchan por lo que creen, se enfrentan a las injusticias. No aceptan un "No" por respuesta cuando ellas creen que hay una solución mejor.
Se privan, para que su familia pueda tener. Van al médico, con una amiga que tiene miedo a ir. Aman incondicionalmente.
Lloran cuando sus hijos triunfan y se alegran cuando sus amigos ganan premios.
Son felices cuando escuchan sobre un nacimiento o una boda. Su corazon se rompe cuando muere una amiga.
Sufren con la pérdida d eun ser querido, sin embargo, son fuertes cuando piensan que ya no hay más fuerza.
Saben que un abrazo y un beso pueden ayudar a curar un corazón roto.
Sin embargo, hay un defecto en la mujer.... y es que ... a menudo, se olvida de cuánto vale...



Esto es para recordar a todas las mujeres lo maravillosas que son, y para los hombres, que también necesitan que se lo recordemos a veces.
Espero que os haya gustado.
Besos y abrazos.
Hasta siempre


7/28/2009

Cutlas y el amor...

Cutlas representa un gran icono en la vida de cierto periódico. Personalmente, si mi vista lo intercepta, directamente, lo leeré... el que a continuación os adjunto es mi favorito....

7/26/2009

¿Qué es la humanidad?

"No debemos perder la fe en la humanidad que es como el océano: no se ensucia porque algunas de sus gotas estén sucias. "
Mahatma Gandhi

Y a partir de esto... nos llega una lluvia de ideas y experiencias... que, a cada cual la suya, todos hemos vivido.

Encontramos todo tipo de gente en el camino... con todo tipo de carácteres y características... que nos hacen reír, llorar, nos causan sorpresa, odio, recelo, satisfacción, pena, impacto... Todo aquel sentimiento que podais imaginar y vivir... positivo, o negativo.

Son todo este tipo de experiencias las que enriquecen nuestro corazón, nuestra alma o ser, o personalidad o madurez, aquel que peque de escéptico que lo denomine como bien crea o quiera.

Por mi parte, diré que hubieron experiencias postivas que me hicieron, reír y disfrutar de mi existencia y sonreír porque veía un sentido a la vida... y al contraste, pude vivir cosas horrendas, que no deseo a nadie, que te hacen madurar, que te hacen apreciar todo y a todos, que...

Si lo pensamos bien... si no vivieramos la parte negativa, jamás apreciaríamos la parte positiva, no podríamos apreciar lo bueno. .. pork el ser humano, como inconformista innato k es... lo bueno lo vería malo y lo regular, fatal...

Y es k. .. sean hechos o personas... como bien empieza esta entrada... un gran grupo no lo ensucia uno solo... una buena experiencia, no la estropea un peke conflicto y así. . podemos aplicarlo a todo.

Además... ante toda circunstancia... positiva o negativa siempre recomendé una frase:
"Jamás encontré alguna persona... de la cual no pudiera aprender algo"
por lo. .. os animo a disfrutar de cada pekeña cosa... y ver cada paso como una nueva oportunidad hacia la mejora, y el disfrute.

Espero k os haya, por lo menos, llevado a la reflexión.

Gracias por todo.
Un abrazo para todos.
Hasta pronto. Os quiero chicos Sonrisa

6/25/2009

Can I hold you one last time?

One last time


Can I hold you one last time
To fight the feeling that is growing in my mind
I know I did us both all so wrong
I know I'm not always all that strong

A-b-c-d-e-f and -g
Oh that reminds me of when we were free
Before life began to tear us apart
Remember those classes when we thought we were so smart

Ooooooooh
Ooooooooh

We were lovers in every way
Left school together, went back to my place
Now I can hardly remember her face
Before I met her I was ..sad

Ooooooooh
Ooooooooh

And can I hold you one last time
To fight this feeling that is growing in my mind.

                                                                       The Kooks

 

6/14/2009

Porque todo.... NO acabó....

Porque parece k no todo murió en el intento de ahogar los recuerdos diariamente durante estos casi 5 meses...

Y APARECES TU

He prometido pedirme perdon
me he confesado con mi corazon me he enamorado de todo mi amor me he permitido cerrarme tu adios

y de repente apareces tu mientras me hablas hago que estoy dormida
te mentiria si negara hoy que desde entonces solo sueño contigo

tu entiendes mis silencios solo tu
conoces mis secretos solo tu
comprendes cada gesto solo tu

me ha sonreido el espejo hoy
he decidido levantar la voz
he despedido mis fantasmas hoy
y me he gustado tal y como soy

y de repente apareces tu mientras me hablas hago que estoy dormida
te mentiria si negara hoy que desde entonces solo sueño contigo

tu entiendes mis silencios solo tu
conoces mis secretos solo tu
comprendes cada gesto solo tu

y yo solo quiero entregarme comprenderte cuidarte
darte mi corazon quiero que llegues a ser mi alma y mi intencion
mi vida y mi pasion mi historia de amor
tu entiendes mis silencios solo tu
me subes hasta el cielo solo tu
eres mi alma y mi inspiración.

 


6/1/2009

The fairies tale..... was end

Sin odio... sin rabia... neutralmente...
Con cariño de tu trol cutre
 

Se amontonan los receptores...

Se amontonan los receptores...
SI NO ESTÁS
Si no estás me traiciona el subconsciente
Si no estás me descubro de repente
nombrándote y me siento tan pequeña
Si no estás te deseo en tu camino
lo mejor, que unos nuevos brazos te den el calor
que en los míos no encontraste,
que en los míos no encontraste

Ojalá pudiese odiarte,
ojalá fuera más fácil olvidarte
Ojalá que tengas suerte,
ojalá no duela tanto no verte
y los días me hagan mucho más fuerte
Ojalá que tengas suerte,
ojalá no duela tanto no verte
y los días pasan lentos

Si no estás todo pierde su sentido
si no estás y ya no encuentro motivos
para continuar y me siento tan perdida.
Si no estás acaricio tu recuerdo
sin querer y deseo que el destino te vuelva a traer
y ya no puedas marcharte
y no vuelvas a marcharte.

Ojalá pudiese odiarte,
ojalá fuera más fácil olvidarte
Ojalá que tengas suerte,
ojalá no duela tanto no verte
y los días me hagan mucho más fuerte
Ojalá que tengas suerte,
ojalá no duela tanto no verte
y los días pasan lentos si no estás
Los días pasan lentos si no estás, si tú no estás.

Ojalá que tengas suerte,
ojalá no duela tanto no verte
y los días me hagan mucho más fuerte
Ojalá que tengas suerte,
ojalá no duela tanto no verte
y los días pasan lentos si tú no estás

                                    Sueño de Morfeo

 
5/31/2009

Caso tancat...

El cas ha quedat tancat...
totes les esperances que quedaven has quedat obsoletes...

A més no podia haver sigut més que un embolic lleuger i ell... pareir que tenia altres preferències... No me queden ganes de continuar el contacte... em senc ferida... pareix que se n'adona de allò que fa o diu...
Està clar... que fins estiu no vaig a esperar.. perquè no ho mereix... estic segura que en persona es relaxaria... però...quina necessitat tinc... de aguantar tot això... cap... no sé...

Per altra part, més apropet tenim altre ésser... que em té confossa també... ha hi coses d'ell que m'atrauen... però altres que em repelen...Supose que allò que necessite és temps... temps... temps... quin fàstic de temps... sempre el mateix...
Tot a la meua vida és un caos... che!!

No sé que pensar, que fer... em senc.... babau, però així com de rècord guinnes....
Total.... menys mal .. que ningú llig aquestes parrafaes...

Os vull, Besets Sonrisa


5/27/2009

Cual caragol en cuesta....

Cual caracol en cuesta...pasito a pasito subiendo a mi ritmo

Ya no sé si debo arrepentirme por lo que fue y como fue... o alegrarme por todo lo que sentí y disfruté allí y con él.
Todo queda incierto... se está haciendo más difícil de lo que esperaba. Quizás sea el SPM, que también ayuda a estar melancólica, pesimista, mal contigo mismo, porque, como me decía Sergio "qué?? ya estamos de mono de hormonas, no? ven aquí que te mime"Y tenía mucha razón, de hecho, lo investigamos conjuntamente, el SPM se caracteriza por una suspensión de la producción de hormonas femeninas... porque se supone que ya no te vas a quedar embarazada.

Total, y a lo que vamos... justamente los días que estuve allí, fueron estos días de SPM, pero el mes anterior... y, se echa de menos es sentirte arropada otra vez,creo que para mí, en una pareja, lo que es más importante es el cariñito que tú puedas dar y recibir, tanto en comprensión como en físico o el podercontar y esuchar cosas, la cmprensión , la complicidad, la confianza. Creo que son cosas que añoro muchísimo. Con Sergio encontré ésto y mucho más...

No sé por qué demonios me voy por las ramas... el caso es que de estar allí tan bien y pasar aquí de sopetón a examenes trabajos, papaleos, mandados, etc... pues lo noté muchísimo, extraño su calor, su cercanía, añoro esos días, los cuales quizás fueron así, porque como bien dijo él "tenían caducidad" y ambos hicimos por vivirlo intensamente... no lo sé. La relación está tensa ahora... supongo que será por el periodo de exámenes, pero ello me hace crecer un miedo interior por un posible y futuro defraude...

Estoy confusa, incómoda, nerviosa, nostálgica, tristecica... y con ese gusanillo en el estómago de nervios y de cosica... que todos sabemos de qué es...
SI, no digais nada..... yo sabía que estaa jugando con fuego .... y ahora me estoy quemando... pero ... en mi ser más profundo... creo k valió la pena. Lo que me da rabia, es que sea tan hipersensible de que todo absolutamente TODO a mi alrededor me afecte... me siento gilipollas de no poder controlar mis nervios... de no poder controlar mis entimientos hacia todo evento que ocurre en mi contexto inmediato.

No tengo ninguna gana, ni fuerza de afrontar el periodo de exámenes... aún estaba floja de lo de Sergio y ahora... un pokito más a la espalda... Ahora estoy en plan .... SUPERVIVENCIAAAAAA jjajaja pokito a pokito al día a día.
5/18/2009

Hoy...

Hoy...fue un día tranquilo...y a la vez, impactante, nostálgico...
Pude ver cómo mi mundo sigue caótico, sin sentido, sin ley ni cuartel, una realidad cuyo orden es efímero...
La claridad no es percibida, tanto en tareas, responsabilidades, relaciones, orden del hogar...


La confusión, la irritabilidad, la desgana... La ansiedad crece por momentos.... el dolor pectoral, la ausencia de aire, de capacidad respiratoria... me hace parar y tomar aliento.... no podemos seguir así. Las técnicas respiratorias no funcionan, la psicología no es suficiente...


Hoy vi escapar una persona... me dolió tener que cortar esa amistad de golpe...quizás porque el roce hace el cariño... y que caralho!!! es un buen chaval, y nos lo pasamos bien juntos, pero... el gusanito invadió su corazón y comenzaba a lastimarlo de tanto bocado.

Por otra parte, otro pedacito de mí anda lejos... y en realidad... no sé qué demonios hace allí... porque futuro no tiene aunque se quiera... es todo tan confuso....

Los exámenes al caer... y como oí (después de tanto tiempo) el otro día "Tengo la picha hecha un lío"... no hay ganas de hacer trabajos... ni de estudiar... no sé qué va a pasar... y eso me preocupa. Me preocupa el no tener todo controlado, el no poseer mi propia estabilidad... en todos los ámbitos de mi existencia, de mi realidad.

Ahora, encima, descubrimos que también cominzan rumores "Jessica se hizo una fresca"....esto ya es el colmo.... el colmo de mi fortaleza.... ya no por el hecho de la información, porque yo sé que no he hecho nada y mi conciencia está totalmente limpia, pero me entra tremenda rabia cuando esos argumentos... vienen de no sé quien.... que habla sin saber y cuenta sin razón.

Sabía y sé, que hay gente de todo tipo... pero sigo sin comprender mucha cosas acerca del mundo...
Nos vemos xic@s.

Os quiero.
Besines

5/15/2009

Erase una vez un patito....¿feo? Para nada...

Será porque hoy estamos sensiblilla, o .... quizás por el burbujeo que e invade y regurgita toda emoción positiva y ... hoy teníamos exposición... de "Acción tutorial y orientación psicológica a la familia" sobre el autoconcepto y la autoestima.... la tropecienta ya del mismo tema..... PEro hoy fue difenrete, porque el grupo nos presentó el vídeo que viene a continuación y...desconcociendo la razó que me moviño a ello... me emocioné... y llegó hasta tal punto k tuve k disimular las lágrimas... tras un impoluto pañuelo...
Espero que os guste
 
 
No se si será la identificación con mi infancia, por ser "la rara"... o ... la sensibilidad y la presión acumulada....
El caso es que caló ... y emocionó.
Besines chicos. Os quiero.
Hasta pronto
 

Había una vez...

Había una vez....en un lugar muy verde, muy verde, muy verde... aterrizó un avión en el cual iba el hada Cascabel de los cabellos dorados.
Cascabel.... iba algo nerviosa, ese día había madrugado mucho para coger varios vuelos.

Y os preguntareis... ¿por qué no utilizó sus alas para viajar? Cascabel era un hada de tierra... andaba siempre corriendo, saltando y alegrando a todo aquel que se encontrara en su camino, con su gran ssonrisa y su encantador carácter, pero... carecía de alas. En realidad, no le hacían falta para nada.

Al aterrizar en el 2º vuelo, alguien estaría allí, esperándola... Alguien que no sabría cómo reaccionaría.

El momento se hizo de esperar, el vuelo se retrasó y e la tripulación a bordo... algo iba más lento de lo normal.Llegó, bajó e ipsofacto, se dirigió directa a la salida... las piernas le temblaban, las manos le sudaban y se mostraban rígidas y frías... pero siempre con una sonrisa en el rostro llegó a la puerta de llegadas. Había mucha gente... hizo un rastreo general, todos estaban ansiosos de ver llegar a sus familiares, amigos, pero nadie le era conocido... Cascabel, miró a un lado, a otro... volvió a hacer una barrida general... pero... todo fue en vano, salió del espacio de llegada y se confundió entre la gente... kizás... al estar más cerca... él la vería. Ella sabía.... que él no le fallaría...pero ... esto ya no le gustaba .. se sentía , sola, insegura, y quizás en peligro, comenzó a desesperarse, a mirar activamente... y... de repente, alguien la cogió del brazo...Cascabel dio un respingo y procedió a volverse para descubrir quién la había sobresaltado...

Aquella persona que le había sobresaltado, le resultaba conocido.Tenía la ara, el pelo, el cuerpo, los gestos, el accento, la voz... de quien le había de recoger... y es que... al ver que ese alguien había llegado, respiró tranquila, confiada... todo había acabado, ya estaba en tierra. Ese alguien ... con ánimo eufórico, la abrazó por detrás y... ese alguien ... era Marmotín. El amigo que la guiaría y acompañaría en todos esos días.

Comenzaron por un almuerzo en aquella ciudad acogedora, parte del patrimonio cultural de la humanidad.
-¿Qué desexan?
-Media tostada de tomate- pidió Cascabel, que era su desayuno típico fuera de casa
-Tomate¿? Sarcástico

Allí no había tomate...mecachis... todo resultaría más complejo de lo que esperaba....Comenzó a comprender... que aquello, no era su tierra... y como tal, habrían diferencias.
Todo fueron pareceres, y entre risas y palabras fue pasando el día. Llegaron a casa comieorn y por la tarde decidieron dejar caer polvo mágico, sobre las playas del norte, Samil (Vigo) en concreto.

Alli, buscaron algas, corrieron, hicieron fotos y vieron ponerse el precioso sol, hablando de los más variopintos temas, de lo más valiosos para ambos y el silencioso rumor de las olas deslizándose junto a ellos.

Transcurrieron los días, las conversas, los mimitos, los paisajes, lo luegares, las experiencias compartidas, los conocimientos y...se palpaba ese fin que no querían sentir... A medida que se acercaba, iban conviertiendo los momentos en experiencias intensas, donde el cariño y la complicidad marcaba aquella amistad... entre seres aparte de esa sociedad...

Tras esto.... sólo tengo que decir....
Gracias, gracias por todo. Eternamente agradecida....:
1º) Por brindarme la oportunidad de pisar aquellas tierras y por tanto, cumplir mi sueño.
2º) Por ofrecer tan maravillosa estancia, tan.... buah!!! no puedo describirlo... no hay palabras... y yo sé que tú, me entiendes.


   
5/10/2009

Dear Galiza...

A mis 19 años.... ya cumplí 2 de mis 3 sueños....
-Visitar Irlanda y el Stonehenge (UK)
-Llegar a ser Maestra de Infantil
-Visitar Galicia

Ahora, acabamos de conseguir el último.... increíblemente aún no me creo que haya pisado Galiza... Ruborizado. De hecho... no creí que el viaje en sí, fuera a ser tan genial.



La estancia duró 5 dias, guiada y acompañada por un amigo al cual conocí mucho mejo en esos días a 24 horas junto a él. Ambos nos ofrecimos los mimitos que añorabamos. Fue un gran anfitrión. No me puedo quejar ya que fui llevada en bandeja y... ya es un detalle el contribuir al billete, más ofrecerme su casa y además de todo esto... no dejarme abonar nada de gastos por comida, transportes, etc. Ya no es por el dinero ... porque no soy una xica de mucho gastar, sino por el detalle de ofrecerlo todo, con tanto gusto. Por esto, he de estar hiperagradecida, por todo ese gran abrazo que rindió desde el primer instante (que no me lo esperaba) hasta el último (que casi pierdo el vuelo). Graciasssssss


En cuanto a las tierras, las gentes, costumbres, comidas, paisajes......
Primero paisajes... Estuvimos por Santiago, Vigo, Samil(aunque creo que no llega a ser una pedania, sino un barrio de las afueras de Vigo), Combarro(Poio), A valença do minho... y creo que ya. Los paisajes preciosos, el contraste, verde con marítimo, quedaba bien Guiño. Eso si... el césped no era frondoso en casi ningún lugar... Sorpresa (Muy malll)

Las costumbres... son algo más antiguas, a pesar de que están más acostumrados a las culturas por eso del Camino de Santiago, pero aún se nota que es una población bastante campera. Que esto no quiere decir que sea ni bueno ni malo, tiene sus pros y sus contras. La gente es más buenachona, más humilde, más humana, más cívica, más educada... (También es cierto que... como bien me decia Manuel "Elda ha de ser peor que el Bronch", si...Elda tiene el 2º puesto en el ranking de Tráfico de drogas y Conflictividad--> La Tafalera y la Diving dan mucho de sí).
Da mucho gusto ir por allí e ir tranquilo porque nadie te va a atracar, ni robar, dejar las cosas en el coche a vista de la gente, sin peligro de que alguien rompa el cristal para robarlo, salir de fiesta sin peleas y todo el mundo de buen rollo Sorpresa ¿pero eso dónde se vió? En Alicante seguro que no... y menos en Elda.
Total... genial.

Comidas.... El pan es feiiiiiiisimo... es lo que más odio (a pesar d ek todo el mundo lo adore) es un pan casero ovalado estilo chapata, que es dificil de mojar y sabe a pan integral.... fatal. El agua... es buenísima, es como mineral... pero lo mejor es cuando te lavas los dientes o te duchas con ella.... Por ejemplo, el pelo se queda más limpio y al secarse no se bufa, se queda bien, incluso de peluquería Risa. El tiempo que me ahorré yo en esos 5 días en pelos.Me encanta.
La leche, y lo demás... no noté diferencia.

La experiencia fue totalmente enriquecedora, es una tierra muy interesante... de hecho me fui a informar sobre las becas Séneca, pero el plazo ya terminó, asies lo tendría que pedir ... para dentro de 2 años ... y claro está ... que si en ese tiempo sigo aquí.... es sospechoso....
Se supone que este verano volvemos... y yo ... preparada estoy Risa... No lo sé... no , me creo que voy a viajar hasta que no lo hago (estoy de camino al aeropuerto, dentro del avión, en tierras gallegas, etc).
Buah!! me impactó el hecho ... de que tras 45 mins de vuelo ALC-MAD, 90 mins de escala en Barajas, y 1h. de MAD-SCQ... bajé del avión , el chico me recogió ... y seguía creyendo que estaba en el aeropuerto de ALC, en  mi cabeza no  cbía la posibilidad de creer que estaba viajando ...Sorpresa. En realida.d... aún no me lo creo...


5/9/2009

No basta

Navegando para buscar materiales para el teatro de Violencia de Género encontré este video ... que ya podia hacernos reflexionar un poquito sobre nuestra escala axiologica (escala de valores, de principios) acerca de nuestros hijos y el trabajo u otras cosas....
 

4/27/2009

Nutrición 2

Actualización de la entrada de Nutrición Risa
Aquí os paso el enlace:

Actualización de la entrada de nutrición

4/24/2009

Somos...

Nuevo single de Melocos.... el disco sale en 2 semanitas... me gusta esta canción...

Somos

Somos ríos de odio desembocando en alegría
Somos niños jugando en la calle hasta que acabe el día.
Somos como canciones sonando en un disco rayado.
Somos la cara B de una cinta que nunca ha sonado.

Somos Palma viendo anochecer desde tu coche viejo.
(...)
Somos dos inmigrantes hablando un idioma extranjero.

Cuando tenga valor para hablar, diré que tengo miedo
de vivir sin volver a escuchar como suena un te quiero.
Somos el resultado de todo lo que hemos vivido.
Somos todo lo que cada noche he soñado contigo.

Somos aquel avión que salió un día de Barajas.
(...)

Somos cada semáforo en rojo con beso incluido.
Somos un "no te vayas amor, quédate conmigo".

Somos un libro de Picasso y un caballero andante.
Somos el Principito que un día se fue de viaje.
Como un kamikaze que llora en su última cena.
Somos dudas flotando pensando qué vale la pena.

Cuando tenga valor para hablar, diré que tengo miedo
de vivir sin volver a escuchar como suena un te quiero.
Somos el resultado de todo lo que hemos vivido.
Somos todo lo que cada noche he soñado contigo.

                                                                                                                Melocos                              

 

4/22/2009

Campaña del día de la Madre Tierra

Hoy es el día en conmemoración a nuestra Madre Tierra, para que nos acordemos de lo que podemos hacer por ella... Y un conjunto de famosos, junto a Macaco han creado este vídeo para recordárnoslo.
Espero k os guste.Arco irisEstrellaArco iris
Os quiero. BesazosRosa roja

 
4/19/2009

Pasado, presente y futuro unidos por un sólo hecho

Por qué demonios es todo tan jodidamente complicado????
Cuanto más tiempo pasa, más añoro lo que perdí y en la búsqueda de algo nuevo, más capullos encuentro y más vuelvo a añorar.
Ya no sé.... por dónde ando ni lo k está bien ni mal...
cuando yo creo actuar adecuadamente, las personas más importantes de mi vida opinan k estoy errando
y mis bases se tambalean...
Cuan importante es sentirse aceptado por akellos  más kieres... sin renunciar a lo k tú eres...

La ansiedad crece, y crece y crece...
y los nervios no cesan...
por cada tontería, pekeño detalle... ebullendo me hallo
No es sano vivir así...
Quizás refería la ruptura de Cambridge... aquella k llorando a saco 3 semanas... andabas curada...

Tiempo, tiempo, tiempo, tiempo
Repiten todos...
Necesitas tiempo...
Pero mi naturaleza impaciente no puede soportar más tiempo así...
Mi vida es un caos... muchos cambios.... poco tiempo.
Crecimiento de lleno, maduración express...

No lo sé.... no sé cómo va, ni cómo irá....
porque hay que recordar...
que ahora viene exámenes y con el super plan Bolonia, se nos juntan los del segundo cuatrimestre, con las recuperaciones del primer, con las recuperaciones del segundo...es decir.... 2 meses de exámenes...
qué bien nos lo vamos a pasar...Yujuuuuuuuu!!!!
más estres, más ansiedad...
dios mio!!!

La gallina y los patitos



Trataré de buscar una historia .... para contárosla a la lus de ese candil....

Una historia... no hace falta que sea alegre... pero si que nos dé fuerzas para seguir adelante...


LA GALLINA Y LOS PATITOS

"Había una vez, una pata que puso 4 huevos pero por desgracia, fue atacada por un zorro mientras los empollaba. Pero por alguna razón, no se llegó a comer los huevos y estos pasaron a ser cuidados por una gallina clueca que pasaba por allí.
Poco después los patitos nacieron y como es lógico, tomaron a la gallina por su mamá y caminaban en fila detrás de ella.

La gallina, contenta con su nueva cría, los llevó a la granja. Todos los días, después del canto del gallo, mamá gallina intentaba rascar el suelo en busca de comida. A su vez, los patitos también intentaban imitarla, pero jamas arancaban nada y mamá terminaba por partir sus gusanos y abastecerles de alimento.

Un día, salieron a pasear por los alrededores de la granja,y los pollitos seguían a mamá gallina muy disciplinados hasta que, de repente, divisaron un lago y al pasar junto a él, los pollitos se zambulleron con toda naturalidad, mientras la mamá cacareaba desesperada pidiéndoles que salieran del agua.

Los patitos nadaban alegres, chapoteando, y su mamá gritaba desesperada temiendo que se ahoragaran. El galló atraido por los gritos de de la madre vino y al observar la situación añadió:
-No se puede confiar en los jóvenes, son unos imprudentes...

Uno de los patitos que oyó esto, se acercó a la orilla y les dijo: "No nos culpéis a nosotros por vuestras propias limitaciones" "

_.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-._.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-._

No penséis que la gallina estaba equivocada.
No juzgueis tampoco al gallo.
No creas a los patos prepotentes ydesafiantes.
Ninguno de estos personajes está equivocado. Lo que pasa es que ven la realidad desde posiciones distances y distintas.

El único error, casi siempre es que creemos que la posición en la que estamos es la única desde la cual se divisa la verdad.

EL SORDO SIEMPRE CREE QUE LOS QUE BAILAN ESTÁN LOCOS....

Espero que os haya gustado... Os quiero



4/18/2009

Mad- NE-YO


 


 
 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 
by 

Windows Media Player